Σπουδαία Αφιερώματα Του Δήμου Στο Ίλιον Αττικής

Αφιέρωμα Στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Σεπτέμβρη του Δήμου Ιλίου, πραγματοποιήθηκε απ' το Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα Μερκούρη" τετραήμερο αφιέρωμα στο σπουδαίο Έλληνα θεατρικό συγγραφέα και δημοσιογράφο Ιάκωβο Καμπανέλλη.

Το τριήμερο απ' τις 3 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 2010, η θεατρική ομάδα του Δήμου Ιλίου παρουσίασε στο Θέατρο του Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης" το πολύ γνωστό έργο του "Παραμύθι Χωρίς Όνομα", ενώ τη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου ανέβηκε στον ίδιο χώρο η θεατρική παράσταση "Η Αυλή Των Θαυμάτων".

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ένας απ' τους πλέον αξιόλογους Έλληνες δημιουργούς, μάς έχει κληροδοτήσει μερικά απ' τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων "Η Έβδομη Μέρα Της Δημιουργίας", "Η Ηλικία Της Νύχτας", "Η Γειτονιά Των Αγγέλων", "Η Αποικία Των Τιμωρημένων", "Το Μεγάλο Μας Τσίρκο", "Ο Εχθρός Λαός", "Πρόσωπα Για Βιολί Και Ορχήστρα" κ.α. τα οποία έχουν μεταφρασθεί κι έχουν παιχτεί σε πολλές χώρες στην Ευρώπη.

Τη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου, στο κλείσιμο του αφιερώματος προς τιμήν του, απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα στην κόρη του, κα Κατερίνα Καμπανέλλη.

Αφιέρωμα Στο Νίκο Ξυλούρη

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Σεπτέμβρη, διοργανώθηκε την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010, στο Θέατρο του Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης" μια ξεχωριστή βραδιά, αφιερωμένη στο μεγάλο Έλληνα μουσικό κι ερμηνευτή Νίκο Ξυλούρη, με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων απ' το θάνατό του.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης αυτής, οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν προβολές με αποσπάσματα απ' τη ζωή του και ν' απολαύσουν τα τραγούδια του ερμηνευμένα απ' το Νίκο Ανδρουλάκη.

Ο Νίκος Ξυλούρης, ο "Αρχάγγελος Της Κρήτης", υπήρξε μια απ' τις σπουδαιότερες φωνές της σύγχρονης Ελλάδας, με πολύ αξιόλογη συνεισφορά στα μουσικά δρώμενα της εποχής του και υψηλής αισθητικής έργο που αποτελεί παρακαταθήκη για την Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Πρόκειται για ένα καλλιτέχνη που τ' όνομά του έχει ξεφύγει απ' τα στενά όρια της Κρήτης, ακόμα και της Ελλάδας, κι έχει συνδεθεί με την έννοια του αγώνα και της επανάστασης, αφού σε ιδιαίτερα ταραγμένες εποχές για τη χώρα έστελνε με τα τραγούδια ηχηρά μηνύματα αγάπης και λευτεριάς και ξεσήκωνε τους Έλληνες.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και η κα Ουρανία Ξυλούρη, η γυναίκα που συντρόφευσε το σπουδαίο αυτό Έλληνα καλλιτέχνη, στην οποία απονομήθηκε τιμητική πλακέτα.

ΣΧΟΛΙΟ: Σπουδαία αφερώματα απ' το Δήμο Ιλίου. Ευελπιστούμε στη συνέχειά τους...

Ανέκδοτο Για Το Ανδρείκελο - Πιόνι!

Δε συνηθίζω να ανεβάζω ανέκδοτα, αλλά για το συγκεκριμένο, επειδή αναφέρεται σ' ΕΝΑ ΑΠ' ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΑ ΠΙΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, αποφάσισα να κάνω μια εξαίρεση. Μου το έστειλε η αγαπητή φίλη Αλίκη και πιστεύω ότι αξίζει.

Σ' ένα ιατρικό συνέδριο, μετέχουν 4 γιατροί, πολύ σπουδαίοι επιστήμονες όλοι τους. Ξεκινάει πρώτος να μιλάει ο Ισραηλίτης:
- Η ιατρική στο Ισραήλ είναι τόσο προχωρημένη που εμείς βγάζουμε τους όρχεις από ένα άτομο, τους βάζουμε σε ένα άλλο και σε 6 εβδομάδες ψάχνει για δουλειά!
Συνεχίζει ο Γερμανός:
- Αυτό δεν είναι τίποτα. Στη Γερμανία βγάζουμε μέρος απ' τον εγκέφαλο ενός ατόμου, το βάζουμε σε ένα άλλο και σε 4 εβδομάδες ψάχνει για δουλειά!
Το λόγο τώρα παίρνει ο Ρώσος γιατρός:
- Ούτε αυτό είναι τίποτα. Στη Ρωσία η ιατρική είναι τόσο ανεπτυγμένη που βγάζουμε τη μισή καρδιά από ένα άτομο, τη βάζουμε σε ένα άλλο και σε 2 εβδομάδες κι οι δύο ψάχνουν για δουλειά!
Ώσπου έρχεται η σειρά του Έλληνα:
- Όλα αυτά είναι σαχλαμάρες! Είστε όλοι πολύ πίσω! Εμείς στην Ελλάδα πήραμε ένα άτομο χωρίς εγκέφαλο, χωρίς καρδιά και δίχως όρχεις, τον κάναμε πρωθυπουργό και τώρα όλη η χώρα ψάχνει για δουλειά!!!

ΣΧΟΛΙΟ: Όσοι διαβάσουν το ανέκδοτο, δε θα ήθελα να μείνουν μόνο σ' αυτό... Οι πιστοί φίλοι της ιστοσελίδας γνωρίζουν πως η κάθε ανάρτηση έχει το δικό της σκοπό...

Zimbabwe: Oliver Mtukudzi - Hear Me Lord

Σα μουσικός έχει κυκλοφορήσει πάνω από 40 άλμπουμς στη μέχρι τώρα καριέρα του, ενώ, για την προσφορά του στη μουσική, έχει κερδίσει τα παρακάτω βραβεία (ο ίδιος χαρακτηριστικά λέει πως δε μπορεί να θυμηθεί τον αριθμό τους).

* 1993 - Βραβείο για το καλύτερο soundtrack της ταινίας "Neria" των Goodwin Mawuru και Tsitsi Dangarembga. Στο φιλμ έπαιξε κι ο ίδιος ο Mtukudzi ενώ έκανε και το soundtrack.
* 2002 - Βραβείο KORA για το τραγούδι "Ndakuwara"
* 2002 - Βραβείο ΝAMA ως ο καλύτερος τραγουδιστής
* 2003 - Βραβείο KORA ως ο καλύτερος καλλιτέχνης
* 2003 - Βραβείο REEL
* 2003 - Βραβείο "Lifetime Achievement"
* 2003 - Βραβείο απ' το Πανεπιστήμιο της Ζιμπάμπουε
* 2004 - Βραβείο ΝAMA ως ο καλύτερος τραγουδιστής
* 2010 - Βραβείο MTN SAMA για το γιο του Sam Mtukudzi ως μουσικό, όσο ήταν εν ζωή

Στην προσωπική του ζωή, όντας μέλος μιας μεγάλης οικογένειας με 6 παιδιά (ο μοναδικός αφελφός του δε ζει), δημιούργησε κι ο ίδιος οικογένεια με 5 παιδιά και 2 εγγόνια. Ένα απ' τα παιδιά του όμως, ο Sam Mtukudzi, πετυχημένος μουσικός με δική του καριέρα, δε βρίσκεται πια στη ζωή (όπως προαναφέρθηκε), καθώς πέθανε τον περασμένο Μάρτη (σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα), γεγονός που λύπησε αφάνταστα τον Oliver Mtukudzi...

Με το "Hear Me Lord" (ένα πολύ ωραίο μελωδικό κομμάτι) τελειώνει το αφιέρωμα στο σπουδαίο αυτό καλλιτέχνη απ' τη Ζιμπάμπουε...

Zimbabwe: Oliver Mtukudzi - Ndakuvara

Προικισμένος με μια χαρισματική και μελωδική φωνή, και με μια ικανότητα να γράφει τραγούδια μέσα απ' την καθημερινή ζωή, θεωρείται - εδώ κι αρκετά χρόνια πλέον - μια απ' τις πιο αναγνωρίσιμες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες στην παγκόσμια σκηνή! Για το λόγο αυτό έχει κερδίσει ένα αφοσιωμένο κοινό σ' όλη την Αφρική αλλά και ακόμα πιο πέρα.

Τραγουδάει στην εθνική γλώσσα της πατρίδας του, καθώς επίσης στην τοπική "Ndebele", και φυσικά στα αγγλικά. Μπορεί κι αναμειγνύει στοιχεία από διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, δίνοντας έτσι στη μουσική του μια ξεχωριστή τεχνοτροπία, ένα στυλ που είναι ευρύτερα γνωστό ως "Tuku Music". Έχει λάβει μέρος σε αρκετές περιοδείες, οι σημαντικότερες εκ των οποίων, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και στον Καναδά, και μάλιστα μπροστά σε μεγάλα ακρωατήρια!

Αντίθετα απ' τον Mapfumo, ο Mtukudzi απέχει απ' το να ασκεί άμεσα κριτική στην αυταρχική κυβέρνηση του πρόεδρου Robert Mugabe, ίσως επειδή ο ίδιος ζει ακόμα στη Ζιμπάμπουε. Αξίζει, ωστόσο, να επισημανθούν δυο τραγούδια του, το "Ndakuvara" (το ακούμε στο video που ακολουθεί) το οποίο κατά κάποιο τρόπο αναφέρεται στην κρατική βία που ασκεί το κόμμα του Mugabe και το "Wasakara" ("You Are Getting Old" στα αγγλικά), το οποίο οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας του το χρησιμοποίησαν ενάντια στον Mugabe, ως άμεσο αίτημα να αποσυρθεί... συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση...

Μα Πως Γίνονται Όλ' Αυτά;

Ας μπορούσε κάποτε κάποιος να μας εξηγήσει πως γίνονται όλ' αυτά... Δείτε το βιντεάκι (μου το έχει στείλει η αγαπητή φίλη Εβελίνα)...

Γενέθλια Για Τον Oliver Mtukudzi Απ' Τη Zimbabwe. Μια Παγκόσμια Καλλιτεχνική Φυσιογνωμία...

Ο Oliver "Tuku" Mtukudzi γεννήθηκε - σαν σήμερα, το 1952, στην πρωτεύουσα της Ζιμπάμπουε, Χαράρε. Όντας πολυβραβρευμένος και ταλαντούχος (τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης), θεωρείται μαζί με τους Thomas Mapfumo και Leonard Dembo, ως η πιο πετυχημένη και διάσημη τριάδα μουσικών σ' ολόκληρη την ιστορία της Ζιμπάμπουε, έχοντας αποκτήσει ο καθένας τους μια φήμη που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα σύνορα του Αφρικανικού αυτού κράτους!

Ξεκίνησε να εμφανίζεται το 1977, με τη συμμετοχή του στο group "The Wagon Wheels", ένα συγκρότημα όπου μέλος του ήταν κι ο Thomas Mapfumo. Το δισκάκι τους (single) "Dzandimomotera" έγινε χρυσό κι ώθησε τον Tuku να βγάλει το πρώτο του άλμπουμ ("Ndipeiwo Zano", 1978) το οποίο είχε κι αυτό μεγάλη επιτυχία. Από κει και πέρα η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει...

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος στον Oliver Mtukudzi, το τραγούδι που θα ακούσουμε έχει τίτλο "Ndima Ndapedza". Με το μεγάλο αυτό καλλιτέχνη θα συνεχίσουμε και στις επόμενες αναρτήσεις...

Οι Έλληνες Της Ζιμπάμπουε

Ιστορική Αναδρομή
Οι φήμες που υπήρχαν έντονες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ότι υπάρχει άφθονο χρυσάφι στις όχθες των ποταμών της Ροδεσίας (η παλιά ονομασία της Ζιμπάμπουε), έσπρωξε αρκετά νωρίς πολλούς Έλληνες να φτάσουν στην περιοχή. Μεταξύ των Ελλήνων πρωτοπόρων της εποχής είναι και τα ονόματα των: Χρήστου Ζαχαρία, Θεόδωρου Μπόλη ή Μπολή, Πέτρου Κόλη, Κωνσταντίνου Ιωάννου, Γιώργου Αλέξη και Π. Ζαφείρη.

Ο Κυπριακής καταγωγής Γιώργος Ορφανίδης, φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος ομογενής μας που βρέθηκε στη Ροδεσία, λίγο μετά το 1880. Ο Κύπριος ζωέμπορος, κάλεσε στη συνέχεια τον ανηψιό του Γ. Κυριακού, για να καταφθάσουν σύντομα και 100 Κύπριοι συγγενείς και συγχωριανοί τους.

Περιπετειώδης, ήταν την ίδια περίοδο η εγκατάσταση του Νικόλαου Βλαχάκη απ' την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος αποβιβάστηκε αρχικά στο λιμάνι Μπέρια της Μοζαμβίκης, για να φτάσει στη συνέχεια το 1884 πεζοπορώντας, στην περιοχή Τσιρούντου στον ποταμό Ζαμβέζη, που χωρίζει τη Ζάμπια απ' τη Ζιμπάμπουε. Ο Νικόλαος Βλαχάκης, αργότερα έφερε στη χώρα και τον αδελφό του Δημήτριο. Κι οι δυο τους έγιναν αρχικά κυνηγοί και ζωέμποροι, όμως αργότερα απέκτησαν μεγάλα αγροκτήματα στα οποία ζούσαν σαν ντόπιοι φύλαρχοι, περιστοιχιζόμενοι από ιθαγενείς. Το 1913 όμως, ένα λιοντάρι κατασπάραξε το Νικόλαο Βλαχάκη, και σύμφωνα μ' ένα θρύλο της περιοχής, ο αδελφός του Δημήτριος κυνηγούσε επί μήνες το λιοντάρι, μέχρι που το βρήκε και το σκότωσε.

Στον επίσημο κατάλογο των πρώτων αποίκων της Ροδεσίας, συμπεριλαμβάνεται το όνομα του Π. Ζαφείρη, ο οποίος πήγε στη χώρα το 1890, ενώ την ίδια εποχή κατέφθασε κι ο καταγόμενος απ' την Κάρπαθο, Ι. Αντωνιάδης.

Οι Έλληνες στη Ροδεσία εργάστηκαν στην κατασκευή του σιδηροδρόμου, ενώ έπαιξαν βασικό ρόλο και στην παραγωγή καπνού. Να σημειωθεί ότι ο πρώτος παραγωγός τσιγάρων στη χώρα, ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος απ' τη Λήμνο.

Η μαζική μετανάστευση Ελλήνων, σημειώνεται μετά το 1902, οπότε αρχίζει κι η δημιουργία των κοινοτήτων τους. Η ελληνική κοινότητα Χαράρε, ιδρύθηκε το 1921 για να χτίσει τα κατοπινά χρόνια εκκλησία, κοινοτική αίθουσα, Μορφωτικό Κέντρο, σχολείο κ.α. Λειτουργούσαν επίσης ελληνικές κοινότητες στο Μουτάρε, στο Σελούκουε, στο Χάρτλεϋ και στο Μασβινέο, αναγκάστηκαν όμως να κλείσουν λόγω των καταστάσεων που γνώρισε η χώρα.

Παρ' όλ' αυτά, άποικοι απ' την Ελλάδα και την Κύπρο συνέχισαν να πηγαίνουν στη Ροδεσία, ιδιαίτερα μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έτσι οι Έλληνες από 1.000 που ήταν το 1941, έφτασαν το 1956 τους 3.000. Μόνο το 1957, πάνω από 200 νέοι άνδρες, έφτασαν απ' την Ελλάδα για να εργαστούν στο σιδηρόδρομο της Νότιας Ροδεσίας.

Η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Ροδεσίας άρχισε να λειτουργεί απ' το 1940, ενώ ελληνικές κοινότητες είχαν δημιουργηθεί με σχολεία κι εκκλησίες στο Σόλζμπερι, Μπουλαουάγιο, Γκουέλο, Ουμτάλι και Σελούκουε...

Η Ομογένεια Σήμερα

Η ελληνική ομογένεια της Ζιμπάμπουε, που το 1972 αριθμούσε περίπου 14.000 άτομα και στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας 3.500, σήμερα υπολογίζεται σε λίγο πάνω από 1.000 Έλληνες και 1.200 περίπου Ελληνοκύπριους. Η τάση είναι η περαιτέρω συρρίκνωση των αριθμών αυτών, κυρίως εξαιτίας της επιδείνωσης της εσωτερικής κι οικονομικής κατάστασης.

Οι περισσότεροι Έλληνες ζουν στην πρωτεύουσα Χαράρε και στη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας Μπουλαβάγιο. Το 50% των Ελλήνων ασχολούνται με το εμπόριο, 25% με την παροχή υπηρεσιών, 20% είναι επαγγελματίες και το υπόλοιπο 5% υπάλληλοι και αυτοαπασχολούμενοι τεχνίτες. Είναι οργανωμένοι σε κοινότητες κι υπάρχει ελληνικό δημοτικό σχολείο, η «Ελληνική Σχολή Χαράρε», η οποία λειτουργεί απ' το 1954 κι ανήκει στην Ελληνική Κοινότητα. Πρόσφατα, μάλιστα, η χώρα μας χορήγησε 200.000 € για την ανέγερση γυμνασίου στην «Ελληνική Σχολή Χαράρε».

Σημειώνεται ακόμα ότι το 2007 εγκαινιάσθηκαν στο Χαράρε ο Ιερός Ναός του Σωτηρός Χριστού (που χτίσθηκε με δωρεά της Βουλής των Ελλήνων) και το Ιεραποστολικό Κέντρο «Αγίου Αθανασίου» της Ιεράς Μητροπόλεως Ζιμπάμπουε...

Διπλωματικές Σχέσεις

Όσο αφορά τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, να προσθέσουμε ότι η Ελλάδα διατηρεί Πρεσβεία στο Χαράρε, ενώ η Ζιμπάμπουε δε διαθέτει Πρεσβεία στην Ελλάδα (ούτε και άμισθο προξενείο) καθώς δεν υπάρχουν οι οικονομικές προς τούτο δυνατότητες. Άλλωστε, οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Ζιμπάμπουε δεν είναι ιδιαίτερα καλές, εφόσον επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό απ' το καθεστώς «στοχευμένων» κυρώσεων, οι οποίες επιβλήθηκαν απ' την ΕΕ το Φεβρουάριο 2002 κι ανανεώνονται κάθε χρόνο από τότε. Ωστόσο, η παροχή βοήθειας προς τη χώρα αυτή της Αφρικής (είτε με τη μορφή οικονομικών χορηγήσεων, είτε με τη μορφή ανάληψης αναπτυξιακών προγραμμάτων), αν και υπήρξε εξ αρχής ισχνή, έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια (αποστολές τροφίμων, προγράμματα καταπολέμησης του AIDS, ίδρυση επίσης ελληνικής κλινικής κ.α.)...

Με τη Ζιμπάμπουε δε θα σταματήσουμε εδώ. Θα συνεχίσουμε με τη χώρα αυτή της Αφρικής, κάτω από ένα άλλο πρίσμα όμως. Θα το δείτε στις επόμενες αναρτήσεις...